Senin Günlüğün

Hayatımda hep senleri bulundurmayı sevmişimdir. Siz, bana hep uzaktı. Sizleri, biz yapmak her zaman en keyif aldığım şeydi. Hâlâ öyle...
Kimlere siz dedim?
Yaşça benden büyüklere. Ancak konuştuğumuzda hemen o sizler de kendinden bildi kardeş yaptı beni.
Sizler cımlara cimlere dönüştü.

Hep resmi görünmüşüm. İnsanlardan duyduklarım bunlar. Kalın kalın duvarlarımın ardına sakladıklarımı sadece senlere gösterdim, sizlere değil.
Neden böyle oldu?
Öncelikle resmiyetten hoşlanıyorum ama bir yere kadar. Üçüncü beşinci muhabbette hâlâ siz olarak kaldıysanız altıncı muhabbetimiz asla olmaz.
Peki neden kalın duvarların var, madem sizleri sevmiyorsun sen ol diyeceksiniz. Olmasını ben de istemezdim. İstemezdim ama hayat seviyesinin ayarını tutturamamış bir yığın haşeratla dolu. Bu haşeratların hayatımın tepesine dan diye giriş yapmalarına izin verecek kadar hoşgörülü biri olamadım. Malesef...

Herkesle aramda seviye oldu. Çok uçlara uçmadım kimseyle. Sevgilimle, annemle, akrabalarımla, arkadaşlarımla...
Sınır olmalıydı. Bu sınır olmak zorunda bence.

Arkadaşlarımla dışarı çıktığım bigün içlerinden bitanesinin annesiyle karşılaşmıştık.. Annesi onu "kız o**spu" diye kahkahalarla çağırıyordu. Bu kadar da samimi olunmamalı. Samimiyetten öte cılkını çıkarmamamız gerektiğini düşünüyorum.. İşte bu yüzden hayatımdaki sen dediğim insanları çok nadir seçmeye çalışıyorum.

Bu aralar yazılarımın sonunu bağlamakta güçlük çekiyorum. Siz bağlayıverin bi zahmet