Senin Günlüğün

gercek dünyada mukemmel ask onunla basladı her sıkıntımı onunla gogusledım ve onu coook coook sevıyorum o benım ıcın butun efsanevı asıklar gıbı o benım ıcın en cılgın asık

Yorum (6)

Bazen karanlığa gömülmek iki kelimeye bakar. "Kapatın ışıkları."

Derinlerde boğulmak, yalnız hissetmek, karanlığı kurtuluş yapmak hep bizim ürünümüzdür.
Karamsar olmayı biz seçeriz. Hüzünleri biz davet ederiz hayatımıza. Ne istersek onu yaşarız aslında.

Ailenden birini kaybedersin, haklısındır üzülmekte. En büyük karanlığı talep etmeyi haketmişsindir. Ölüm dışında hiçbir şey için hüzünlenmeye değmez. Ölüme çare yok bi.

"Ben neden bu kadar kötü hissediyorum? Boşluktayım, dağıldım, paramparçayım." bunları kendimiz seçeriz. Üzülmeyi istemekle başlar her şey. Ufacık bir tebessümle karanlıklar aydınlığa dönüşecekken biz gözlerimizi yumarız gülen yüzlere. Çünkü acı çekmek istiyoruzdur. Hiçbirimiz istemeden acı çekmez. Tekrar ediyorum ölüm dışında.
Onun dışında her şey geçicidir. 2 gün, 2 hafta 3 vakte kadar gelir geçer. Karanlıkla dost olduğunuzla kalırsınız.

Ne istersek onu alıyoruz hayattan. Hüzünlü olmanın tek suçlusu sensin. Ağlamayı istediğinden ağlıyorsun. Işıkları kapattıran sensin. Herşey sende biter. Sadece sende.
Gülümsemek en kolay şey. Gerçekten.

Yorum (1)

Hayatımda hep senleri bulundurmayı sevmişimdir. Siz, bana hep uzaktı. Sizleri, biz yapmak her zaman en keyif aldığım şeydi. Hâlâ öyle...
Kimlere siz dedim?
Yaşça benden büyüklere. Ancak konuştuğumuzda hemen o sizler de kendinden bildi kardeş yaptı beni.
Sizler cımlara cimlere dönüştü.

Hep resmi görünmüşüm. İnsanlardan duyduklarım bunlar. Kalın kalın duvarlarımın ardına sakladıklarımı sadece senlere gösterdim, sizlere değil.
Neden böyle oldu?
Öncelikle resmiyetten hoşlanıyorum ama bir yere kadar. Üçüncü beşinci muhabbette hâlâ siz olarak kaldıysanız altıncı muhabbetimiz asla olmaz.
Peki neden kalın duvarların var, madem sizleri sevmiyorsun sen ol diyeceksiniz. Olmasını ben de istemezdim. İstemezdim ama hayat seviyesinin ayarını tutturamamış bir yığın haşeratla dolu. Bu haşeratların hayatımın tepesine dan diye giriş yapmalarına izin verecek kadar hoşgörülü biri olamadım. Malesef...

Herkesle aramda seviye oldu. Çok uçlara uçmadım kimseyle. Sevgilimle, annemle, akrabalarımla, arkadaşlarımla...
Sınır olmalıydı. Bu sınır olmak zorunda bence.

Arkadaşlarımla dışarı çıktığım bigün içlerinden bitanesinin annesiyle karşılaşmıştık.. Annesi onu "kız o**spu" diye kahkahalarla çağırıyordu. Bu kadar da samimi olunmamalı. Samimiyetten öte cılkını çıkarmamamız gerektiğini düşünüyorum.. İşte bu yüzden hayatımdaki sen dediğim insanları çok nadir seçmeye çalışıyorum.

Bu aralar yazılarımın sonunu bağlamakta güçlük çekiyorum. Siz bağlayıverin bi zahmet

Yorum (3)

Hayat öyle yorucu, öyle kısa, öyle gıcık ve bir o kadar da tatlı ki... Bazı günler ölmek istiyorum, intihar edicem diye iç geçirdiğimiz oluyor.  Peki yarın sabah olmadığınızı düşünsenize, Allah gecinden versin!

Şimdiden birçok acılar görmüş, birçok problemleri atlatmış arkadaşlarımız olduğu gibi, dünyadan bir haber, kimseyi umursamayan arkadaşlarımız da var etrafta. Elinden geldiğince yaşamın her dakikasına bir anı sığdırmaya çalışan kişiler ne kadar şanslı.. Keşke onlar kadar iradeli olabilsem...

Her zaman derim.. Belki olmayacak bir gelecek için çabalıyoruz.  Belki bizim için çok önemli şeyleri önemsiz gibi görüp elimizin tersiyle itiyoruz. Belki birine güvenmememiz açıkca belliyken güveniyor ve sırtımızdan vuruluyoruz.  Ama biz genciz. Ne demişler 'Bir musibet bin nasihatten iyidir.' bu misalle yaşıyarak öğrenmeyi tercih ediyorum. Her ne kadar tedbirli olsak da aklımız başımıza böyle geliyor... Yanlışlarımızdan böyle kurtuluyoruz..

Büyüklerin tecrübeleri her zaman için önemlidir.  Bir kulaktan girip öbüründen çıkmasın. Benim edindiğim tecrübeye göre elbet bir bildikleri çıkıyor. Tabi bu onların her dediğini yapın demek değil. xD ama önemseyin işte..

Umarım hayat , hepimizi , rüyalarımızdan daha güzel bir yere sürükler...

Okuduğunuz için teşekkürler.. :)

Yorum (7)