İki senedir kimseyi sevmiyorum. Bu yüzdende kendimi çok rahat hissediyorum. Çünkü insan sevince ilk başta her şey güzel görünüyor fakat daha sonra insanın kalbi çok feci kırılıyor. Kimi seversen sev, hep aynı şey oluyor. İşte bu yüzden kimseyi sevmiyorum. Kendimi engelleyebiliyorum fakat arada bir içimde bir boşluk hissediyorum. Kimseyi sevmeye yanaşmıyorum, çünkü kalbimin kırılmasından ve üzülmekten korkuyorum... Sizce doğru mu yapıyorum? Ne yapmam gerekiyor? Yanıt yazarsanız sevinirim. Şimdiden teşekkürler.
HAYAL GÖZLÜ

Kutlu Özmakinacı: Yanlış yapıyorsun bence. “Kalbim kırılır” diye kimseyi sevmemek, nasılsa bir gün öleceğim diye hayatı yaşamamaya benzer. Kırılırsa kırılır, ne yapalım yani. İşte doğru bakış açısı budur. Bence hiç tutma kendini, hayatı acısıyla tatlısıyla yaşamaya bak:)